میم

رشت. زمستان 78. تازه آمده بود. اسمش را می گذارم م. م پوست تیره ای داشت، قدش بلند بود، یا شاید به خاطر هیکل ورزشکاری اش، شانه های پهن و کولهای بزرگش اینجور به نظر می آمد.

ما چند نفر بودیم. غیر از من و م، یک مِ دیگر هم بود. م ِدیگر آن موقع ها که هنوز گیتار اینطور نبود که روت نشود بگویی گیتار می زنی، گیتار می زد. هر آهنگی از کلاسیک تا پاپ، از ایرانی تا اسپانیولی. فلوت هم می زد، ساز دهنی و پیانو و سازهای دیگر هم. م دیگر برخلاف م اصلی خیلی هم حرف می زد.

برگردیم به م ِ اصلی. م کتاب می خواند، من هم می خواندم آن زمانها. بعد بعضی غروبها می نشستیم دور یک فلاسک چای تازه دم و حرف می زدیم. من یک جایی لم میدادم و م صاف مثل چوب می نشست و موزیک گوش می کردیم و از کتابهایی که می خوانیم برای هم تعریف می کردیم. هنوز هم معتقدم ریشه خیلی کارهایی که من بعدها کردم و حتی فکرهایی که هنوز توی ذهنم ول میخورد از همان روزهاست.

کم اند آدمهایی که بشه باهاشون حرف زد، کمتر اونایی که بشه به حرفاشون گوش داد. م یه همچین آدمی بود.

بعد من رفتم تهران و م رفت بابلسر. هنوز هم وقتی واقعاً کم می آوردم نیمه شبی خودمو می رسوندم ترمینال شرق و نزدیکای سحر تو اون بلوار کنار دریا هم رو می دیدیم و تا صبح حرف می زدیم... من و م تو این سالها خیلی عوض شدیم. باختیم، بردیم و بزرگ شدیم. نمی گم به هم نزدیک شدیم ولی دور هم نشدیم. آخرین بار هم که رفتم ایران م تنها دوستی بود که دیدمش. نمی دونم چند صد کیلومتر رو اومد تا فقط فرصت خوردن یه قهوه رو با هم داشته باشیم.

اینا رو گفتم که اگه شما یه م رو می شناسین که قد بلند و پوست تیره ای داره، یه کیف پر از کاغذ و چند تا کتاب دستشه، دو سه تا موبایل داره ولی هیچ وقت هیچ کدوم رو جواب نمی ده، و مهم تر از همه این که عاشقه، بهش بگین یه م دیگه چند هزار کیلومتر اونطرف تر خیلی دلش واسه خودت، چایی هات و حرف زدن باهات تنگ شده. لامصب لااقل یه ای میل بهش بزن...