مستان سلامت می کنند

 

باد سرد از شیشه وارد ماشین می شد و من هنوز سرم درد می کرد. آقای پزشک که چرتش پاره شده بود و زیر لب غر می زد، این بار تاکید نکرده بود که حتماً فقط سه چهارم از این آمپول رو بزن و من خودم می دانستم و ...

ساعت از نیمه های شب گذشته بود. گفته بودم که این چیزا خیلی وقته که دیگه هیچ گوشه ای از ذهنم رو اشغال نمی کنه و جوری وسط حرفهایش می گفتم " مهم نیست " که تکرار کرد: هنوز هم مغروری و هم لجباز و چند تا هم دیگه ... و اطمینان از این که مدتهاست این کلمات دیگر هیچ حسی را درونم تحریک نمی کند.  

سردم شده است، چراغهای ممتد روی پل جلوی چشهایم محو می شوند و سرعت ماشین از صد کیلومتر هم گذشته است. یک صدا که توی ذهنم تکرار می شود :"مستان سلامت می کنند"

_ راستی من هنوز هم می تونم خوشحال باشم که تونستی تو کنسرت ابی باشی، و نگران از اینکه نزدیک صبح رسیدی خونه... _

به نظرت توی این هوا شنیدن پائیز ویوالدی بهتره یا دیدن آبی کیشلوفسکی!

کسی نیست. اینجا باید یک دست باشه که انگشتای نازکش رو بگیره روی دستم و چشاشو ببنده، چند ثانیه سکوت و بعد آروم بگه انرژیت خیلی کم شده، خیلی کم...

اینجا پر است از چراغهای رنگی و من خوابم می آید. کات...

صدای وحشتناک ترمز. چشمهایم را می بندم. یک صدا هنوز هم تکرار می شود ..."مستان سلامت می کنند"