بهار

  

این روزا اصلا شبیه اون بهار هایی نیست که تو کتابامون بودن ، بهارهایی که خلاصه می شدند تو یک درخت پر از شکوفه با یه عالمه گلهای ریز سفید و زرد. بهارهایی که ازشون حرف می زنی، ...  این روزا اینجا اصلا قشنگ نیست. هوای اینجا بوی طراوت و تازگی نداره، بوی نفرت میده ، بوی تهوع...

اینجا سبز نیست، تا چشم می بینه سیاهه، سیاه سیاه ...

اینجا هیچ چیزی جاری نیست، حتی زندگی...

بانوی گل و سبزه !

شما بخند، به جای تمام لبخند هایی که .... به من نگاه مکن...

 

بهار موسم گل نیست

بهار فصل جدایی و بارش خون است

بهار بود که رویید لاله از دل سنگ

بهار نیست موسم خرمن.

بهار بود که درد مرا درو کردند.

بهار نقطه آغاز هیچگاه بود.

بهار نقطه فرجام بی سرانجامی است

بهار بود که گهواره گور یاران شد

من از تعهد گهواره ها و گورستان

غمین و خونینم

اگر چه می دانم

که نیست تجربه هرگز تمامت معیار.

به من نگاه مکن،

ز لاشه ام بگذر.

چهار تاول چرکین

        چهار جیب بزرگ

بدوز بر کفن ات،

سکوت کن، بگذر.

وگرنه این تو و این من،

وگرنه این تو و این مرزهای ویرانی

بهار بود که من ماندم و پریشانی

به من نگاه مکن.*

 

* نصرت رحمانی