همیشه غربت آدمها
دست به گریبان من می شود
وقتی که به ایمانشان احتیاج
و به بودنشان یقین دارم
اما تو می دانی
که هیچ انسانی مرا آنگونه نخواسته
که خود خواهان آن بوده ام
و هیچ دستی هنوز نتوانسته
دست در دست بودن من بگذارد
وقتی که مثل خویشتن خویش هستم
و نیازی که به خود دارم
مرا به بیراهه ترین راه ممکن می کشاند
در فرجامی غریب تر از همبن آدمها !*
*لیلا خجسته
۲ نظر:
آرام باش برادر! آرام... خدا همین نزدیکی است... همین نزدیکی...
خوبه! اين خيلی خوبه که حالت خرابه! خيلی خوب ...
خرابی، مقدمهی ساختنه و آبادی!
منتظر میمونم تا همين روزا بخونم که شادی سراغت اومده!
ارسال یک نظر